Notowany.pl

Fot. stock.xchng

28 czerwca 2003 roku Callie Rogers otrzymała czek na 1 875 000 funtów za wygraną w lotto. Licząc po ówczesnym kursie funta było to ponad 12 mln zł. Minęło sześć lat i z tych pieniędzy zostało jej zaledwie 20 tysięcy funtów (równowartość 90 tysięcy złotych). Rogers jest niemal kompletne spłukana, ma za sobą trzy próby samobójcze i popadła w depresję, a żeby ratować swoje finanse udzieliła niedawno wywiadu (w linku także nagranie video z „bohaterką”) tabloidowi „News of the World”. Jak doszło do tej katastrofy?

Kiedy wygrała miliony była zaledwie szesnastoletnią dziewczyną i po prostu zwariowała od nadmiaru gotówki. Rzuciła się w wir imprezowania (jak twierdzi, na samą kokainę wydała 250 tysięcy funtów) czy kupowania najdroższych modnych ciuchów, drogich wyjazdów zagranicznych oraz jazdy luksusowymi autami. Poza tym wszczepiła sobie implanty powiększające piersi za 12 000 funtów (tak się chwali) oraz zabrała całą rodzinę na wycieczkę do paryskiego Disneylandu.

Olbrzymia kasa zawróciła jej w głowie i wkrótce stała się nałogową narkomanką. Niejako przy okazji związała się z dilerem uzależnionym od kokainy, zresztą później aresztowanym. Teraz Rogers zaklina się, że wolałaby nigdy nie wygrać tych olbrzymich pieniędzy i dalej pracować na podrzędnym stanowisku w supermarkecie wykładając towar (bynajmniej nie ekonomię na uniwersytecie) tak jak wtedy, kiedy trafiła szóstkę na loterii. Historia wydaje się naprawdę smutna i zastanawiająca.

Niestety takich przykładów znajdziemy bardzo wiele i jak się okazuje nie ma takiej sumy, której człowiek nie potrafi roztrwonić, nawet pomijając amerykańskie banki. Niechlubnym rekordzistą w tym względzie wydaje się Mike Tyson, który w 2003 roku ogłosił bankructwo mimo wygranych wcześniej na ringu i otrzymanych z kontraktów reklamowych ponad 300(!). milionów dolarów. Teraz łata swoje finanse w dość dziwnych przedsięwzięciach. Chętni mogą się z nim na przykład spotkać w Wolverhampton w listopadzie i za jedyne 25 funtów posłuchać opowieści Żelaznego Mike’a o dawnych dobrych czasach. Szczerze mówiąc trudno sobie wyobrazić Tysona jako kwiecistego mówcę.

Takich historii wcale nie brakuje i u nas. Bardzo dobrym przykładem służy tekst z „Gazety Wyborczej” autorstwa Anety Zadrogi pod tytułem „I sto tysięcy nie starcza na życie” opisujący głównie losy hutników, którzy otrzymali po około 100 000 zł odprawy za odejście z Huty im. Sendzimira (dawniej Lenina) wypłaconej przez koncern Arcelor Mittal. Jak łatwo się domyślić, pieniądze szybko zniknęły, bo jak przyznaje anonimowy pan Wiesław

Jak człowiek nie umie takimi pieniędzmi zarządzać, to nawet pół miliona nie wystarczy na długo.

Kliknij, aby powiększyć