Notowany.pl

Fot. stock.xchng

Legendarny inwestor i miliarder Warren Buffett od lat promuje metodę długoterminowego inwestowania. Jego zdaniem należy poszukiwać takich spółek, które regularnie zarabiają w każdym momencie cyklu koniunkturalnego dzięki przewadze konkurencyjnej i kompetentnemu zarządowi. Jeśli uzna, że cena rynkowa daje mu pewną premię w stosunku do dokonanej wyceny, kupuje akcje niespecjalnie przejmując się bieżącym kierunkiem indeksów giełdowych. Jego posunięcia są śledzone przez miliony spragnionych bogactwa inwestorów, którzy często naśladują je próbując uzyskać podobną fantastyczną średnioroczną stopę zwrotu (ponad 20% na przestrzeni 40 lat).

Z tego powodu nikomu nie umknęła ostatnia ujawniona transakcja Buffetta. Jak się okazuje, jego holding Berkshire Hathaway właśnie sprzedał kolejne 800 tysięcy akcji agencji ratingowej Moody’s i potwierdziła się zapowiedź jeszcze z lipca, że Moody’s niekoniecznie pozostanie w portfelu miliardera. Sprzedaż była bardzo zyskowna, bo oznacza grubo ponad 100% powyżej średniej ceny zakupu 10,4 dolarów (w tej chwili akcje Moody’s kosztują nieco powyżej 24 USD). Rodzi się jednak pytanie czy to zwykłe przetasowanie w portfelu i naturalna realizacja zysków, czy też coś więcej?

No i zagadka prawdopodobnie znajduje wyjaśnienie w decyzji sądu. W środę sędzia Shira Scheindlin ogłosiła, że agencje ratingowe nie mogą powoływać się na pierwszą poprawkę do amerykańskiej konstytucji chroniąc się przed roszczeniami klientów, którzy mają zamiar wnosić pozwy o wprowadzenie w błąd przez niewłaściwe oznaczenie papierów pochodnych utworzonych na bazie kredytów hipotecznych o podwyższonym ryzyku tak zwanych „subprime”.

Najpierw udzielono kredytów hipotecznych czasami osobom, które nie powinny dostać nawet 10 dolarów pożyczki, czyli tak zwanym NINJA (No Income No Job or Assets), ludziom bez jakichkolwiek dochodów, pracy czy aktywów, które mogłyby zagwarantować spłatę rat. Następnie wymieszano dobre kredyty (prime) ze słabymi (subprime) wrzucając je do jednego worka, tworząc różnorodne papiery pochodne czy obligacje opatrzone chwytliwymi nazwami. Wreszcie agencje ratingowe przyznały im najwyższe oceny typu AAA. Tak opakowane kredyty masowo sprzedawano klientom z całego świata, którzy teraz, po szoku związanym z poinformowaniem ich, że w rzeczywistości ich superobligacje są nic nie warte, postanowili domagać się zwrotu pieniędzy zarówno od agencji ratingowych jak i banków.

W humorystyczny sposób problem przedstawili brytyjscy satyrycy John Bird oraz John Fortune (od trzeciej minuty nagrania):