Notowany.pl

Fot. stock.xchng

Zacznijmy od zdefiniowania dobrej spółki z punktu widzenia analizy fundamentalnej opierając się o klasyczne kryteria, którymi posługują się tak sławni inwestorzy jak Warren Buffett. Po pierwsze, wybrana przez nas firma musi posiadać przewagę konkurencyjną, której rywale nie będą w stanie łatwo zniwelować. Świetnym przykładem wydaje się Coca Cola, która przez dziesiątki lat skutecznie odpiera ataki innych producentów napoi i wciąż jest liderem rynku. Z tego powodu warto szukać kandydatów w czołówce danej branży, bo dzięki swojej pozycji często są w stanie osiągać wyższe marże i tym samym wyższą stopę zwrotu z kapitału.

Następna zasada to wyselekcjonowanie przedsiębiorstw, które zarabiają od lat i na dodatek w każdych warunkach, zarówno w okresie boomu gospodarczego jak i kryzysu. Recesja może zmniejszyć zarobki, ale dobry biznes powinien nadal przynosić jakiś profit. Do tego potrzebny jest kompetentny zarząd, którego celem jest nie tylko powiększanie swoich apanaży, ale także rozwój firmy, rozumiany nie jako wzrost liczby zatrudnionych czy nowych fabryk, ale wzrost zysku przypadającego na akcję.

Kiedy wreszcie znajdziemy taką spółkę i po wycenie okaże się, że cena rynkowa znacząco odbiega od naszych szacunków (rzędu 30-50% jako margines błędu) kupujemy ją i czekamy na efekty. Tak mniej więcej wygląda teoria. Oczywiście wycena spółek może być zdecydowanie bardziej skomplikowana i przykładowo dany inwestor próbuje oszacować przyszłe dywidendy czy przychody ze sprzedaży i zyski spółki, a potem decyduje czy warto dany walor włączyć do swojego portfela, czy też nie.

Ogólnie tak operują działy analiz biur maklerskich, które próbują wyszukać luki w teoretycznie efektywnym rynku i potem podają wyniki swoich badań publicznie, ale zazwyczaj postępują bardzo konserwatywnie i ich wyceny często dziwnym trafem zmieniają się wraz z kursem danego waloru oscylując wokół niego w dość wąskim przedziale. Pewnym wyjaśnieniem może być też stosowanie analizy porównawczej cen akcji konkurentów z tego samego sektora, ale raczej działa zasada, że lepiej nie wychylać się i nie narazić na zbyt wielką pomyłkę i tym samym szyderstwa inwestorów czy też protesty samych spółek.

Załóżmy teraz w takim razie, że udało się nam wykonać ciężką pracę i znaleźć świetne spółki spełniające te warunki. Kupujemy akcje i czekamy na efekty. I co się okazuje? Najlepsze spółki wcale nie rosną najszybciej. Dlaczego?

Serwis „Morningstar” zajął się tym fenomenem od strony statystycznej i okazało się, że najwyższe stopy zwrotu w tym roku przyniosły walory o najwyższym ryzyku, często spółek, które w zimie były na krawędzi bankructwa. Od marca indeks S&P500 zyskał około 50% od swojego dołka i większość solidnych firm spełniających surowe warunki Buffetta wcale nie były tak świetnymi inwestycjami z prostej przyczyny. Średnio spadły one znacznie mniej w czasie kilkunastu miesięcy spadków i tym samym ich odbicie jest również nie takie dynamiczne jak na przykład na walorach Citigroup. W marcu akcje Citi spadły do ledwie dolara za sztukę (minimum 97 centów). Tymczasem wczoraj na zamknięciu było to już 4,7 USD, czyli zysk wyniósł aż 370% przez niecałe pół roku.

Dla porównania Coca Cola od swojego dołka na 37,44 dolarów zdrożała wczoraj do niecałych 50, czyli stateczny inwestor zarobił około 30%, 30% to też świetny wynik, ale blednie przy 370. Jaki z tego płynie morał?

Do spekulacji krótkoterminowych zdecydowanie bardziej opłaca się zaryzykować wejście w akcje spółek, które zostało mocno przecenione, ale trzeba uważać, aby nie przeszarżować z wielkością pozycji czy swoim kandydatem do odbicia, który faktycznie może zaraz zbankrutować jak Toora i wtedy nasze pieniądze są stracone. Najbardziej spektakularnym przykładem odrodzenia z naszego parkietu jest Immoeast (wiecznym malkontentom dedykuję styczniowy artykuł, kiedy akcje dewelopera kosztowały niecałe 3 złote i raczej trudno było znaleźć takie tytuły jak tamtego tekstu). Od dołka w listopadzie akcje te zdrożały z 88 gr do 14,35 zł wczoraj, czyli aż o ponad 1500%.

Kliknij, aby powiększyć