Notowany.pl

Fot. stock.xchng

Strategia martyngałowa polega na tym, że w prostej grze typu rzut monetą po przegranej podwajamy stawkę i czynność powtarzamy, dopóki nie uda nam się wygrać. Jest ona skuteczna pod warunkiem, że posiadamy nieskończone zasoby pieniędzy. Zauważmy jednak, że w tym przypadku ryzykujemy wielkie sumy, aby wygrać niewiele. W końcu zaczynając od złotówki w przypadku czarnej serii będziemy walczyć o odebranie złotówki stawiając na przykład 1024 zł, bez żadnej gwarancji sukcesu. Tego typu sposób stosują niektórzy bardzo bogaci, na przykład szejkowie arabscy obstawiający kolor w ruletce w kasynach, ale te ostatnie bronią się przed nimi ustalając odpowiednie górne limity stołów.

Czy jednak sytuacji nie należy odwrócić? W przypadku inwestora powinniśmy raczej szukać takich sytuacji, kiedy ryzykujemy niewielkie sumy polując na wysokie zyski, których z góry nie ograniczamy wymyślając sobie na siłę od razu poziom wyjścia – cena dociera do punktu X, więc zamykamy pozycję. Lepiej pozwolić zyskom rosnąć i rynkowi zdecydować, kiedy chce skończyć falę wzrostową i dopiero wtedy skasować profit.

Inaczej patrzą na ten problem politycy i bankierzy, którzy sądzą, że podbijając stawkę pomocy uratują bankrutów przed upadkiem. W środę Komisja Europejska zaproponowała, aby podwoić kwotę przeznaczoną na bailouty do 440 mld euro, ale pomysł został zablokowany przez Niemcy pamiętające o dziadku jeżdżącym taczką po wypłatę. Jednak sprawa na pewno wróci w momencie, kiedy zadrżą posady Hiszpanii lub Włoch.

Problemy Irlandii czy Grecji są zaledwie niewinną przygrywką. Wystarczy zresztą porównać potrzeby pożyczkowe Hiszpanii w przyszłym roku z całą trójką, której mówi się najgłośniej. Grecja, Irlandia i Portugalia muszą łącznie pożyczyć w 2011 mniej więcej 85 mld euro (tak wylicza bank Nomura). Sama Hiszpania aż 120 mld euro, a Włochy ponad 225 mld euro.

Gdyby hiszpański sektor bankowy wymagał wsparcia, obecne środki unijne nie wystarczyłyby i fundusz ratunkowy stworzony naprędce w maju w trakcie kryzysu greckiego wymagałby istotnego uzupełnienia. Zapewne z tego powodu obserwujemy słabnące euro – niepewność nie sprzyja wspólnej walucie.

Wiara, że bez faktycznie realizowanych reform – nie mylić z zapowiedziami polityków, wystarczy tylko dorzucać kolejne setki miliardów euro czy dolarów i jakoś to będzie może się w przypadku amerykańskim skończyć w ten nieco przerysowany sposób: