Notowany.pl

Fot. stock.xchng/GiniMiniGi

Ostatnie miesiące to prawdziwy triumf Azji i rynków rozwijających się. Gospodarki regionu świetnie prosperują (z nielicznymi wyjątkami jak Japonia), a lokalne giełdy szybko rosną ciesząc inwestorów, których portfele pęcznieją od zysków. W tej sytuacji zastanawiamy się czy Polska wraz z innymi krajami regionu zaliczanymi do grupy „emerging markets” ma szansę na podobny sukces?

Zdaniem H. Mance’a z dziennika „Financial Times” niezupełnie. Mance powołuje się na raport Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, z którego wynika, że centralna i wschodnia Europa (tak zwana strefa CEE) rośnie szybciej od przewidywań i w tym roku osiągnie przyrost PKB średnio rzędu +2,2%. Niestety nasz region został znacznie silniej uderzony recesją niż reszta wschodzących rynków i wyjście ze spowolnienia nie jest zbyt dynamiczne.

W dużej mierze pomaga nam ożywienie w Niemczech, ale naturalne silne związki z gospodarką reszty UE powodują, że nie mamy szans na taki skok jak Chiny czy Indonezja. Poza tym strefa CEE najszybciej rosła niedługo po transformacji ustrojowej, co jest oczywiste, ponieważ punkt startu był położony wyjątkowo nisko – w końcu łatwiej podwoić zysk zaczynając od 100. PLN niż 100 000. PLN.

Aby wykonać kolejny skok potrzebna byłaby reforma i uzdrowienie finansów państwa oraz polityka przyjazna przedsiębiorcom. Jak to wygląda obecnie w Polsce, każdy może sam ocenić – na pewno podnoszenie podatku VAT i inne tego typu posunięcia trudno uznać za cokolwiek innego niż próbę znalezienia dodatkowych środków dla budżetu.

Do szybkiego wzrostu gospodarki wymagany jest albo wysoki eksport, albo istotne zwiększenie się popytu konsumpcyjnego. O ten drugi będzie u nas bardzo ciężko przy rosnących obciążeniach fiskalnych. Z kolei eksport zależy w dużej mierze od kondycji Niemiec i pozostałych krajów UE, a więc znaków zapytania nie brakuje. W znacznie lepszej sytuacji były i prawdopodobne będą państwa wysyłające surowce do Azji, gdzie chiński smok wciąż ma wilczy apetyt. U nas widać to po fantastycznej karierze akcji KGHMu, które od dołka odrobiły wszystkie straty, a doliczając wypłacane w międzyczasie dywidendy kombinat z Lubina praktycznie jest na najwyższych poziomach w historii.

Innym czynnikiem, który sprawia, że przy naszym regionie zarządzający wielkimi funduszami i ekonomiści stawiają znak zapytania jest kiepska sytuacja demograficzna. Takie kraje jak Węgry,Rosja czy Polska cierpią na brak, a w niektórych latach wręcz ujemny przyrost naturalny. Starzejące się społeczeństwo nie ma w sobie takiej energii jak azjatycki tygrys.

Z wymienionych wcześniej powodów należałoby nieco ostudzić oczekiwania inwestorów, którzy patrząc na świetne wyniki indeksów giełdowych z  Filipin czy Indonezji, a z bliższych nam rejonów Turcji już snują marzenia o WIGu szybującym w stronę rekordów zakończonej trzy lata temu hossy. Owszem możemy tam dojść dzięki kapitałowi spekulacyjnemu krążącemu po świecie, ale Polska z pewnością niestety nie jest azjatyckim tygrysem.

Treści przedstawione w artykule są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią rekomendacji inwestycyjnych w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 października 2005 roku w sprawie informacji stanowiących rekomendacje dotyczące instrumentów finansowych ich emitentów lub wystawców (Dz. U. z 2005 roku, Nr 206, poz. 1715). Autor nie ponosi odpowiedzialności za decyzje inwestycyjne podjęte na podstawie niniejszego artykułu, ani za szkody poniesione w wyniku decyzji inwestycyjnych podjętych na podstawie niniejszego artykułu.