Notowany.pl

Kliknij, aby powiększyć

Jeszcze wczoraj najbardziej prawdopodobnym scenariuszem na czwartek wydawała się dość nudna stagnacja w oczekiwaniu na koniec obchodów Święta Dziękczynienia w USA. Prezydent Obama tradycyjnie ułaskawił indyka o wdzięcznym imieniu Courage (odwaga), aby reszta Amerykanów ze spokojnym sumieniem mogła zjeść dziś miliony napompowanych braci i sióstr szczęśliwego Courage’a, który został wysłany na emeryturę do Disneylandu.

Sielankową atmosferę popsuła informacja z Dubaju (więcej w poprzednim artykule), gdzie władze emiratu niespodziewanie postanowiły nie wywiązać się z zobowiązań wynikających z obligacji i poprosiły wierzycieli ich wehikułu inwestycyjnego Dubai World o sześciomiesięczne wakacje. To rozsierdziło inwestorów i od razu agencje Moody’s oraz Standard and Pooor’s obniżyły ratingi długu Dubaju i całych Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a koszt długu wyrażany przez CDSy poszybował w górę. Potem obserwowaliśmy efekt domina.

Najpierw nerwowo zrobiło się w Londynie, gdzie 20% udziałów w LSE posiada giełda z Dubaju; na dodatek z powodu awarii przez pewien czas były zawieszone notowania. Potem inwestorzy zreflektowali się, że skoro nie ma oazy spokoju wolnej od ryzyka to przypomnieli sobie o borykającej się z kłopotami z nadmiernym zadłużeniem Grecją i inwestorzy w popłochu zaczęli wyprzedawać greckie akcje – indeks spadł dziś o ponad 6%. Potem zaczęło się gorączkowe szukanie banków zaangażowanych w ZEA – skoro żaden nie za bardzo chciał się przyznać, taniały niemal wszystkie. Odpryskiem tego negatywnego sentymentu wobec instytucji finansowych jest przecena u nas Pekao o 3,6% czy BRE o 2,6%.

Wreszcie, inwestorzy zaczęli pozbywać się akcji spółek z dużym udziałem arabskiego kapitału – na przykład niemieckiego Porsche. Tak naprawdę to jednak nawet w razie jakiegoś efektownego bankructwa wśród emiratów, kosztującego nawet kilkadziesiąt miliardów dolarów porównując ten potencjalny problem z tym co działo się w ubiegłych kwartałach z amerykańskimi bankami nie widać tu aż tak wielkich powodów do paniki. Problem leży gdzie indziej.

Do tej pory zakładano, że świat szybko odrodzi się, a kołem zamachowym miała być Azja, w tym ZEA. No i zaczynają się schody, a pytanie o zasadność wiary w formację V znowu pojawia się w głowach nawet największych optymistów. Czy da się dalej ciągnąć ceny surowców i akcji? Jeżeli staną nieruchomości komercyjne po zakończeniu obecnych projektów, kto będzie kupował miedź czy stal po obecnych cenach? Czy ceny akcji spółek nie zdyskontowały znacznie więcej niż gospodarki są w stanie osiągnąć w przyszłym roku?

Są to trudne pytania i trzeba się z nimi będzie prędzej czy później zmierzyć. W międzyczasie nadal trzymamy się wzrostowej wersji przynajmniej dopóki WIG20 przebywa powyżej ostatniego dołka z 3 listopada nieco poniżej 2200 punktów. Można też poprzeczkę postawić nieco wyżej w okolicach 2270 punktów, a w międzyczasie przyglądać się rynkom międzynarodowym skąd przyjdzie impuls. Jednym z ważniejszych jest najpłynniejsza para walutowa EUR/USD i tu dzisiaj widzimy żółte światło w postaci powrotu poniżej okrągłego poziomu 1,5.

Ze względu na nietypowy tydzień i jutrzejszą skróconą sesję w USA (wielu Amerykanów wzięło sobie wolne) z wyrokowaniem lepiej powstrzymać się do przyszłego tygodnia – tym bardziej, że pamiętamy o ostatnich trzech zaskakująco mocnych poniedziałkach. Na razie trzymamy się wersji, że jest to korekta i wciąż istnieje szansa na pobicie rekordu WIG20 z poprzedniej środy na 2441,79 punktów, choć zastanawia słabość rynku nawet po pozytywnych danych makroekonomicznych – tak jak było to wczoraj.

Kliknij, aby powiększyć