Notowany.pl

Na pewno?

Cena złota szaleje i bije kolejne rekordy. W tym momencie przekracza 1100 dolarów za uncję i nadal nie widać na horyzoncie żadnej głębszej korekty. Jednak trzeba tutaj zauważyć, że w dużej mierze siła złota wynika ze słabości dolara i na przykład do rekordu w naszej walucie brakuje całkiem sporo (ponad 3800 zł w lutym, teraz nieco powyżej 3000 zł). Najlepiej to dostrzec na poniższym wykresie notowanych na GPW certyfikatów na złoto RCGLDAOPEN emitowanych przez Raiffeisena, które mniej więcej odpowiadają 1/10 uncji złota przeliczonej na złote:

Podobnie złoto przeliczone na euro nie jest aż tak drogie jak się wydaje na pierwszy rzut oka, gdy patrzymy na cenę w ujęciu dolarowym. Tani dolar został wykorzystany nie tylko do kupowania akcji, ale spekulanci uznali, że warto inwestować też w elektroniczne złoto, a dla nich wystarczającym uzasadnieniem jest odpowiednia płynność rynku, na który łatwo wejść i wyjść z pokaźnym kapitałem.

W ten sposób obserwujemy nietypowe zjawisko, kiedy złoto drożeje wraz akcjami. Zwykle żółty kruszec uważa się za bezpieczne schronienie dla kapitału w niepewnych czasach, a więc gdy giełda wraca do łask złoto idzie w odstawkę. Jednak nie tym razem. Zaczynają przeważać argumenty fundamentalne, a ostatnim zapalnikiem do wystrzału powyżej 1100 dolarów za uncję stała się informacja o zakupach 200 ton złota z rezerw MFW przez Indie. Zapowiedzi wielu banków centralnych o chęci zdywersyfikowania części rezerw i uniezależnienia się od dolara nabierają realnego wymiaru.

Złoto maszeruje do góry praktycznie od początku XXI wieku. Osiem lat temu uncja kosztowała zaledwie 250 dolarów i możemy śmiało mówić o złotym dziesięcioleciu, bo aurum należy do ścisłej czołówki najlepszych inwestycji, zdecydowanie pokonując indeksy giełdowe. Wątpliwości biorą się głównie stąd, że zasadne wydają się pytania o ewentualną korektę. W marcu, kiedy cena cofnęła się do 900 dolarów bezkompromisowy Marc Faber stwierdził, że trzeba kupować złoto, bo jak obrazowo stwierdził – Ben Bernanke nie powstrzyma się od dalszego drukowania dolarów i trzeba od nich uciekać w realne aktywa, w tym złoto (w postaci fizycznej), srebro, ziemię czy ogólnie nieruchomości. Podobną opinię wygłosił w lipcu:



W najnowszej rozmowie przeprowadzonej w telewizji Bloomberg Faber posunął się jeszcze dalej i powiedział, że jego zdaniem złoto już nie stanieje poniżej 1000 dolarów, ponieważ banki centralne potwierdziły, że będą „drukowały” pieniądze (ostatnie spotkanie grupy G20 w miniony weekend), co dla niego oznacza, że złoto wcale nie jest droższe niż w 2001 roku biorąc pod uwagę poziom stóp procentowych.

Faber zachęca nadal przede wszystkim do zakupów fizycznego złota. Według niego Chiny będą generowały duży popyt zarówno na złoto jak i surowce, a jedynie „emerging markets” dają nadzieję na rozwój. Dla zachodnich gospodarek sukcesem będzie uniknięcie recesji i kurczenia się.

Trzeba przyznać, że to odważne prognozy i raczej smutne, ponieważ widać, że Faber głęboko wierzy w scenariusz inflacyjny, czy nawet hiperinflacyjny, a w takim wariancie nikomu nie byłoby do śmiechu, nawet z sejfem wypełnionym sztabkami złota.

Treści przedstawione w artykule są prywatnymi opiniami autora i nie stanowią rekomendacji inwestycyjnych w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Finansówz dnia 19 października 2005 roku w sprawie informacji stanowiących rekomendacje dotyczące instrumentów finansowych ich emitentów lub wystawców (Dz. U. z 2005 roku, Nr 206, poz. 1715). Autor nie ponosi odpowiedzialności za decyzje inwestycyjne podjęte na podstawie niniejszego artykułu, ani za szkody poniesione w wynikudecyzji inwestycyjnych podjętych na podstawie niniejszego artykułu.